کد خبر : 14977
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱ اسفند ۱۳۹۷ - ۲۳:۴۸

ادب سرمایه ای که می شود با آن مالک بهشت شد

ادب سرمایه ای که می شود با آن مالک بهشت شد

[ad_1] به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، حافظ علیه الرحمه می فرماید: «گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ، تو در طریق ادب باش و گو گناه من است» ادب، موجودی است حقیقی که در طول تاریخ وجودش در مواردی آنچنان شگفتی هایی برای انسان بر جای گذاشته است که هیچ گاه رنگ فراموشی به

[ad_1]

به گزارش خبرگزاری فارس از اصفهان، حافظ علیه الرحمه می فرماید: «گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ، تو در طریق ادب باش و گو گناه من است»

ادب، موجودی است حقیقی که در طول تاریخ وجودش در مواردی آنچنان شگفتی هایی برای انسان بر جای گذاشته است که هیچ گاه رنگ فراموشی به خود نخواهند گرفت. شگفتی هایی که هر کدامشان به مثابه معجزه ای می مانند برای تربیت نشدگان و آنان که از ادب و کراماتش به دور بوده اند. معجزه هایی که گاه قوانین انسانی را هم زیر پا گذاشته اند، قوانینی همچون عدم امکان طی کردن راه هزار ساله در یک شب؛ شاهد حرفمان هم شگفتی و معجزه ادب حضرت حر، به نام قدیسه عالم امکان حضرت زهرا سلام الله علیهاست. ادبی که تنها در یک لحظه اتفاق افتاد و جاده سرنوشت حضرت حر را از ظلمات به سوی نور تاباند. اما اینکه ادب چیست و چگونه باید با ادب شد را از کجا بیاموزیم؟ اینکه اولین درس هنر سالهای دانش آموزیمان قلمی کردن جمله «ادب آداب دارد» بود شاید مصلحتی بود ظریف که آن سالها معلمان هنر برایمان در نظر گرفته بودند، اما به راستی چیست این آداب و چقدر ضرورت دارد این آداب دانی؟

مرحوم مجتبی شهیدی کَلهُری، مشهور به آیت الله مجتبی تهرانی (حاج آقا مجتبی تهرانی) از جمله ادب دانان، فاضلان و عالمان معاصری است که در باب ادب و ادب دانی بسیار سخن گفته، سخنانی که به سبب متصف بودن گوینده به آن در عمق جان مخاطبان اثر گذاشته و می گذارد. سلسله کتاب های ادب الهی برگرفته از جلسات اخلاق، عرفان و معارف اسلامی حضرت آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی است که به همت مؤسسه فرهنگی پژوهشی مصابیح الهدی در پنج جلد به چاپ رسیده است؛ که در هر کدام از این مجلدات موضوعات  تأدیب نفس، مبانی تربیت، تربیت فرزند، حیا، موهبتی الهی و تربیت مربی به صورت جداگانه مورد بررسی قرار گرفته است.

کتاب چهارم از این سلسله کتاب ها اختصاص دارد به موضوع حیا و زیر موضوعاتی همچون جایگاه حیا در اسلام، ارزیابی انواع حیا، مراتب و درجات حیا و نیز ضرورت حفظ حیا، که به صورت تفصیلی مطرح و مورد تفهیم مخاطب قرار گرفته است.

از جمله مزایای کتاب این است که به دلیل کلام نافذ و مخاطب شناسی دقیق گوینده، کلمه به کلمه مباحث بر دل مخاطب می نشیند. هر چند در قسمتی از مباحث به دلیل سنگینی ممکن است خواننده دچار نگرانی در فهم کلام شود، اما توضیحات آنقدر زیاد و بسیط هست که سنگینی مطلب را بشکند و فهم و درک کامل موضوع را برای خواننده به ارمغان بیاورد.

سلسله کتاب های ادب الهی آیت الله مجتبی تهرانی در شمار کتاب های تربیتی است که خواندن آنها بر هر فردی لازم و برای والدین، مربیان، اساتید و معلمان واجب و ضروری است.

سطری از کتاب

اگر قصد کردی کسی را با گفتارت تربیت کنی، از دو راه استفاده کن.البته این بحث درباره شیوه ی رفتاری هم مطرح است؛ اما چون شیوه گفتاری روشن تر است، آن را مطرح می کنم. دو راه تربیت به شیوه گفتاری این است: اول «تلویح» و دوم، «تعریض». حال کمی درباره این دو راه تربیتی توضیح می دهم.

اگر انسان قصد تربیت کسی را داشته باشد که هنوز خوبی را از بدی تشخیص می دهد و به اصطلاح ما عقل عملی اش را از دست نداده یا به تعبیر دیگر عاقل است و مسخ نشده، باید نسبت به روش تربیتی او دقت نظر داشته باشد. مخصوصاً در محیط خانواده و نسبت به فرزند که فهم مسائل را دارد؛ زیرا هر کدام از تلویح و تعریض، جایگاه خاص خود را دارند.

از امام علی نقل شده که حضرت فرمودند: «عقوبه العقلاء التلویح» این چنین تعبیر می کند، اگر خواستی فرزندت را برای کار بدی مؤاخذه کنی، از تلویح استفاده کن. «تلویح» به معنای «اشاره» است که در مقابل «تصریح» قرار دارد. در محاوره هم از تعبیر تلویحاً بسیار استفاده می کنیم؛ یعنی «با اشاره، مطلبی را گفت.» در واقع می فرماید صراحت لهجه به خرج نده؛ زیرا پرده دری می شود و اثرش از بین می رود.

همچنین در روایت دیگری از امام علی نقل شده که حضرت فرمودند: «التعریض للعاقل اشد عتابه» «تعریض» به معنای «کنایه» است. در این بحث خیلی نمی خواهم تخصیص بدهم. فقط به عنوان مثال عرض می کنم که اگر از فرزند خطایی سر زد، با صراحت نگو تو این کار را کردی. این روش تربیت نیست. کسی که این گونه می خواهد تربیت کند، خودش احتیاج به تربیت دارد. ببینید معارف ما، مطابق با فطرت انسانی چقدر ظریف برخورد می کند.

چرا این قدر دقت و ظرافت وجود دارد؟ علتش این است که زیر بنای تربیت، حیا و پرده داری است. انسان که می خواهد با روش رفتاری و گفتاری دیگران را تربیت کند، باید مراقب باشد پرده دری نکند. غرض بنده از بیان این مطلب، تأیید بحث زیربنایی بودن حیا و پرده داری در امر تربیت بود؛ پس باید مراقب بود حیا صدمه نخورد، بلکه روز به روز شدت و قوت بیشتری پیدا کند. به این طریق، می شود آن استعداد خدایی را که در وجود انسان نهفته است، شکوفا کرد و به صورت «ملکه» در آورد. پس مشخص شد بین «تربیت» و «حیا» رابطه مستقیم وجود دارد.

انتهای پیام/ ۶۳۰۹۶/ج۱۰/

[ad_2]

Source link

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین اخبار

.